خدایا ...

شاید.. آنروزی که مرا آفریدی در حال خود نبودی ..

شاید ..نمیدانستی که کثیف ترین انسان را خلق میکنی ..

شاید نخواستی بندگان پاکت بگویند خدا همه را پاک می آفریند ..

شاید ..

نمیدانم ...

اما میدانم که من لایق خدایی چون تو نیستم ..

چون  بی مهابا دل بندگان پاکت را میشکنم ..

وچه بی ملاحظه گناه میکنم ..

نمیدانم چه بگویم ..

آنقدر خجلم که ..

حرفی برای گفتن ندارم ..

خدایا ...

چرا آفریدی مرا ..؟

دوست داشتی اشگ ندامتم را ببینی ؟

دوست داشتی ناله هایم را بشنوی ..؟

بشنو ..

پس بشنو ناله های بی صدایم را ..

و ببین سیلاب اشگم را ..

اما ببخش این گناه کار هرزه را ...

که لایق خدایی چون تو نیست ..

اما بدان من جز تو کسی را ندارم  تا اصلاحم کند ....

بخودت قسم طاقت امتحان ندارم ...

پس مرا به خودم وا مگذار ...

ای بزرگترین بخشنده ..

میدانی بهارم ..

کسی نیست چشم به راهت بدوزد ..

اما من بیادت هستم ..

چون هرشب وروز کارم انتظار کشیدن است ..

گاهی ژاله های اشگ از دیدگانم فرو میچکد ..

وگاهی بافریاد حزن انگیزم فریاد میزنم تا بیایی ..

شاید بیایی ..از میان سکوت تنهائیم ..

شاید خیال ببیند حال مرا ..

و بشنود فریاد مرا ..

که بروی نسیم سحرگاهی مینویسم حکایت این جدایی را ..

افسوس که نسیم هم از باد پیروی میکند ..

وباد دوست طوفان است ..

که بشدت پیامم را در خود گم میکند ..

اما من با چشمانی بی فروغ دوباره می نویسم ....

تا شاید یک روز تو دستی از دور تکان دهی ..

ومن با فریاد بگویم بهارم  ...

دوستت دارم  ..